مهمان دوستی بودیم از آن اقشار آسیب‌پذیر. البته به نظرم «آسیب‌پذیر» از زاویه دیگری غلط و برعکس است و باید گفت «آسیب‌نپذیر». وقتی به چهره‌ی درمانده و زندگی آشفته‌اش نگاه می‌کنم می‌بینم آخر کدام بدبختی مثل این و بیشتر از این آسیب می‌پذیرد!؟ آسیب‌پذیر یعنی گردن‌کلفتی که هر آسیبی به او وارد بیاید بپذیرد و باکیش نباشد. شاید «آسیب‌زده» (چیزی شبیه ملخ‌زده!) وصف حال‌ بهتری باشد. البته پیش از این می‌گفتند: مستضعفین. بعد دیدند که اگر بگویند مستضعفین باید به «و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین» عمل کنند و این نمی‌شود که این پاپتی‌ها همین‌طور به خاطر یک آیه صاحبان و وارثان ارض شوند. بعد یواش یواش این مستضعفین شد: محرومین. بعد همین محرومین کم‌کم شد اقشار کم‌درآمد و آسیب‌پذیر. به همین دلیل در کل قضیه ماست‌مالی شد و شد اقشار مشمول‌السوبسید و آسیب‌ پذیر و  زمین‌‌ها هم به آقایان و مدیران رسید.

خلاصه مستضعفین، محرومین، اقشار آسیب‌پذیر، مفلسین، فقرا، مساکین، مستمندان، بدبخت بیچاره‌ها، گداگشنه‌ها، پاپتی‌ها، بی‌پول‌ها، فلک‌زده‌ها و هر چه نامیده می‌شود همه‌اش یکی است و این لفاظی بروکراسی و سیاست است که با زدن سس مد روز این واژه‌های تلخ را قابل بر زبان آوردن می‌کند. مگر خود سیاست چیزی غیر از بازی با کلمات است؟

به هر حال ما چند نفری مهمان این دوست آسیب‌نپذیر یا آسیب‌زده‌مان بودیم و از همه چیز گفتیم تا رسید به بحث آوردن پول سر سفره‌های نفت که گفت: ما دیدیم هر چی صبر کردیم پول نفت که سر سفره‌ها نیومد. قیمت خواربار و نیاز روزانه هم اینقد بالا رفته که ما دیگه نمی‌تونیم بخریم. به امید پول نفت از اونم افتادیم. اینه که گفتیم خودمون نفت رو بیاریم که مقرون به صرفه‌تره. به هر حال اگه باب میل نبود ببخشید.

شام آوردند. سفره را که انداختند یک قابلمه بزرگ وسط سفره گذاشتند که محتویات درون آن می‌جوشید و چیزی نبود به جز گازوئیل که دانه‌های نفتالین مثل نخود داخل آن ورجه وورجه می‌کرد. به جای سوپ از بنزین استفاده شده بود. دوست میزبان که در حال ترید آبگوشت نفتالین بود می‌گفت سوپش خیلی خوشمزه است و به تقویت اکتان‌های بدن کمک می‌کند و تازه سرعت و تحرک آدم را هم اضافه می‌کند. بعد اظهار امیدواری هم کرد که با سیاست‌های خوب دولت در آینده بتوانند از بنزین هواپیما و سوپر استفاده کنند. زن صاحبخانه تعارف کرد که چرا یک کاسه از آن بورانی نمی‌کشیم که با قیر درست شده و برای معده خیلی مفید است و بهتر از قرص‌های رانیتیدن و سایمتدین است که امروزه هر کسی برای زخم معده در کیفش دارد.

یکی از دوستان که غذا به او ساخته بود و مشغول آروغ زدن بود از دهانش مثل اژدها آتش بیرون می‌زد و دوست صاحبخانه‌مان هر بار خطاب به او می‌گفت: نوش! دیگری با ولع داشت بورانی قیر می‌خورد و گاهی با دهانش برای بچه‌های صاحبخانه حباب درست می‌کرد و آنها با خوشحالی می‌خندیدند و کف می‌زدند. یکی دیگر از سالادی که با گریس درست شده بود تعریف می‌کرد و صاحبخانه و زنش هم مرتب می‌گفتند نوش جان، نوش جان. تو رو خدا تعارف نکنین از اون سیب‌زمینی که با بنزین بدون سرب سرخ شده میل کنین. و دوست دیگر گفت: آره بچه‌ها بخورین، دیگه‌م هوا رو آلوده نمی‌کنین.

من هم به دیس بادمجان وسط سفره که بادمجان‌ها به طرز خوشرنگی سرخ شده بود چنگال انداختم. دیدم مزه‌ی این بادمجان‌ها زیر زبانم یک طوری است. از صاحبخانه پرسیدم: اینو با چی سرخ کردین؟ مزه‌ش چقد «ایرونی»ه؟ و گفت: روغن موتور! البته یه بار با روغن سوخته استفاده کردیم و مزه‌ش خوب در نیومد. این بار که تشریف آوردین از واسکازین استفاده می‌کنیم که مزه‌ش بهتره و اونم بستگی به سیاستای خوب دولت در این مورد داره. و اشاره کرد که آن کته هم با روغن موتور پالایشگاه کرمانشاهی پخته شده و بسیار خوشمزه است.

عجب سفره‌ی نفتی و شاهانه‌ و پست‌مدرنی بود! سفره را که جمع کردند یکی از دوستان به دستشویی داخل حیاط رفت. دیدیم اول صدای انفجار خفیفی آمد و بعد داخل حیاط با شعله‌های زرد و آبی گاز روشن شد و بعد از چند ثانیه خوابید. مثل این که در خوردن زیاده‌روی کرده بود. بچه‌های صاحبخانه در پستوی کوچک و تاریک خانه، غش غش می‌خندیدند و ریسه می‌رفتن

■ در همین رابطه بخوانید: غوره‌هایی که حلوا نشدن